Voltooid Leven: lijden aan het leven, zonder medische grondslag

Op 4 februari jl. is het lang verwachte rapport van de commissie Schnabel over Voltooid Leven gepresenteerd. Het is voor velen een teleurstellend rapport omdat het bestaan van de groep mensen met een voltooid leven daarin wordt ontkend. Toch is er wel degelijk een grote groep mensen die existentieel lijdt, zonder medische grondslag. Dit blijkt onder andere uit de vele telefoontjes en e-mails die het kantoor van de NVVE ontvangt.

De initiatiefgroep Uit Vrije Wil is enkele jaren geleden een burgerinitiatief begonnen om stervenshulp aan ouderen met een voltooid leven mogelijk te maken. De reacties daarop maakten duidelijk dat de groep mensen met een voltooid leven niet onderschat moet worden. Nu roept de NVVE op weer op tot actie. Laat horen wat uw verhaal is met betrekking tot voltooid leven. Deel het via deze website zodat ook politiek Den Haag kan zien dat het niet om maar een enkeling gaat. Aan de hand van deze verhalen en de verhalen die wij kennen en horen, willen we aantonen dat de groep mensen met een voltooid leven, die lijdt aan het leven, wel degelijk bestaat en een probleem heeft waarvoor nu geen waardige oplossing is.


Ingezonden brieven

Geachte Tweede Kamerleden,

als leven ondraaglijk lijden word is de dood een verlossing of het nu lichamelijk is of
psychisch en niet aan leeftijd gebonden. ik zie teveel verdriet , pijn en onmenselijk lijden in mijn familie, bij vrienden . iedereen mag zelf beslissen
wanneer haar of zijn leven voltooid is en wat mij betreft niemand anders.

ans, purmerend

Geachte Tweede Kamerleden,

mijn moeder is 96 jaar. woont zelfstandig en ik en mijn broer komen 5 x per week bij haar. Onlangs was ze gevallen en hebben we haar een tijdje in huis genomen, maar daar werd ze ongelukkig van. Nu is ze weer thuis en ze wilt dat we elke dag komen en elke dag dat ik haar spreek wil ze dood. Ze voelt zich vreselijk, ze takelt af en kan slecht lopen. Waarom wordt haar wens niet vervult. het doet me vreselijk verdriet om dit elke dag mee te maken. Nee ze moet dement worden of zodanig aftakelen dat het helemaal een hel is. Eten wordt voor haar ook een probleem, ze vind het zinloos en probeert misschien op deze manier er een einde aan te maken. Het doet me zo pijn, als dochter, waarom

Jetty, Almere

Geachte Tweede Kamerleden,

Geachte Tweede Kamerleden,

Het is alweer enkele jaren geleden, dat U door ons, burgers van Nederland, gekozen bent.
Burgers, waarvan de meerderheid te kennen te kennen geeft zelf over hun levenseinde te willen beslissen. En toch komt het er maar niet van.
U hebt het recht op zelfbeschikking hoog in het vaandel staan, wanneer het gaat over orgaan donor registratie.
Wanneer het echter over het zelf gekozen levenseinde gaat, wilt u blijven bepalen of dat wel of niet mag, wanneer wel of wanneer niet.
Natuurlijk, politiek is vaak een kwestie van handje klap. Ik vind echter dat het tijd wordt dat u zich eens afvraagt of het nog langer verantwoord is , dat
de Nederlandse samenleving op het punt van het zelfgekozen levenseinde gegijzeld wordt door de Christelijke partijen.

Henk Rippen, Krimpen%20aan%20den%20IJssel

Geachte Tweede Kamerleden,

Geachte Tweede Kamerleden,

Hhet is alweer enkele jaren geleden, dat U door ons, burgers van Nederland, gekozen bent.
Burgers, waarvan de meerderheid te kennen te kennen geeft zelf over hun levenseinde te willen beslissen. En toch komt het er maar niet van.
U hebt het recht op zelfbeschikking hoog in het vaandel staan, wanneer het gaat over orgaan donor registratie.
Wanneer het echter over het zelf gekozen levenseinde gaat, wilt u blijven bepalen of dat wel of niet mag, wanneer wel of wanneer niet.
Natuurlijk, politiek is vaak een kwestie van handje klap. Ik vind echter dat het tijd wordt dat u zich eens afvraagt of het nog langer verantwoord is , dat
de Nederlandse samenleving op het punt van het zelfgekozen levenseinde gegijzeld wordt door de Christelijke partijen.

Henk Rippen, Krimpen%20aan%20den%20IJssel

Geachte Tweede Kamerleden,

Dit is een pleidooi voor met name vrouwen (en een relatief kleine groep mannen), die getraumatiseerd zijn door vroegkinderlijk sexueel (ritueel) misbruik en/of huiselijk geweld, die innerlijk moesten splitsen om te kunnen overleven.

Het is een schande, dat deze groep fors getraumatiseerde vrouwen (en mannen) niet werkelijk erkenning krijgt voor het afgrijselijke lijden, dat zij dagelijks moeten dragen.

En het is een nog grotere schande, als een lotgenoot van mij, met een dissociatieve identiteitsstoornis (of dissociatieve stoornis niet anders omschreven), complexe ptss en/of traumagerelateerde vorm van autisme, om euthanasie vraagt, en het niet krijgt, omdat er nog behandelmogelijkheden zouden zijn.

Hoezo behandelopties, hulpverleners ?
Bij de geestelijke gezondheidszorg worden vrijwel alleen maar symptomen in kaart gebracht, niet de trauma´s en het intens diepe leed dat daaraan verbonden is. De diepte en de complexiteit van de psychotrauma´s en psychiatrische problematiek wordt zodoende in de doofpot gestopt. En dat ervaren ggz-cliënten als onrechtvaardige probleemverloochening, als uitermate frustrerend en vernederend, als heel diep kwetsend, en als verstikkende onmacht die vaak leidt tot zelfbeschadiging of zelfs tot zelfmoordpogingen…!

Daarom wil ik hieronder een glasheldere impressie geven -in het internationale Engels- van wat vroegkinderlijk sexueel misbruik en huiselijke geweld, en een dissociatieve identiteitsstoornis -dus splitsing in de persoonlijkheid- in werkelijkheid betekent voor iemands gender- en seksuele identiteit en de beleving van een intieme relatie.

LET OP: CONFRONTERENDE TEKST !

D.I.D.- related sexuality – How to explain the complexity ?

1. Every part in a person with DID is a seperated unit of itself, with only one feeling, one trauma-related memory, one skill or function.

-a- Most people with a DID system have one or more parts of the opposite sex. A female part in a man with DID can carry out household chores and/or act as a good mother figure towards the outside world, and offer good care towards the inner child parts. Male parts in a woman with DID do typically male tasks, such as heavy physical work or the operation of machines. Male parts usually have the task in the DID system to defend against new violence or intimidation. The way they perform that task can differ very much from person to person: one is very violent, the other reflects the world and keeps a suspicious eye on everything that happens around and warns at danger, another part keeps the other parts as a precaution firmly under the thumb. There are also parts who consider themselves as sexless or don´t know if they are male or female (or regard it as not important).

-b- Every part of a person with DID has a total different experience of the human body. One part has peace with the body, another part finds it ugly, and yet another part has no knowledge about the body and carries no physical consciousness. One part features a massive body strength, and is able to move mountains without getting tired, while other parts are so weak that they barely get out of bed and drag themselves deadly tired throughout the day. The gender differences between the parts are also causing a practical problem: there is only one body and that is male or female. Female parts in a male body can´t accept the male body and the other way round.

-c- Each part of a person with DID has probably a different need for distance and proximity in a relationship and with it another preference for certain limits than the other parts. Some parts experience themselves as young and unable to look after themselves. They need other people therefore and feel almost entirely dependent on them. Other parts are extremely independent and want to close the door to other people completely. There are also parts who found a kind of balance somewhere between all the extremes. In any case, there´s a battle going on across borders and about optimal distance and proximity in relationships.

-d- Parts have views and feelings about sex that are very different from each other. One part has an aversion to sex by all the bad experiences, another part is very afraid for traumatic flashbacks that arise during intercourse, some parts have no feelings, others do have feelings and lust experience. Some parts are using sex only to express power and dominance, and there are parts who only want to cuddle but no sex at all. How the complex DID system is translated into sexual behaviour depends on which parts have the most control.

2. Relationships with others and the sexuality of people with DID.

-a- The consequences of an early-childhood trauma are very substantially, it´s hardly possible to experience sex as it actually should be: a fine form of intimacy between two mutually respecting people. Each pleasant feeling, that you possible polite on sex, goes along with feelings of guilt, fear, anger or disgust. By the deep wound of the early-childhood trauma, it’s even hard to accept that there are people who really love you. Child-parts will not actually consider a partner as their partner, rather they regard them as a kind of parent figure or a teacher. Other parts (for example a female part in a man who has a relationship with a woman) sometimes feels no responsibility for the relationship that the main person is entered into. And then there are genderless parts, mostly observers, who do not have an active contribution in building up the relationship with the partner.

-b- Concepts such as trust, intimacy and enjoy in people with an early-childhood trauma are incompatible with sexual contact. On the contrary, they have learned, that sex is something that harms, threatens and destroys something, that sexual contact is to distrust and fear. Not only can the sexual need of another person be threatening and frightening, but also the own sexual needs, can be confusing. The trust to have influence on what happens during intimate sexual contact is severely shaken or is even never build up. People with DID see their partner often as a source of support and security, and at the same time as a source of danger. The own emotional and sexual needs were not addressed in the development, uninhibited enjoying of the own sexual feelings is virtually impossible. In most people with DID, there is at least one part that is not accessible to sexual feelings. This part is often in an anaesthetic state during sexual contact. At the same time, there is a part, or there are various parts, which have sexual needs and feelings.

-c- How the complex system of DID is reflected in sexual behaviour depends on which parts have the most control. It may be that sexual contact only rarely occurs; it can also be that the partner is confronted with a compulsive need for sex. Also the following can happen: first the partner is told that sex is not an issue for now, only at another time, than he is seduced and than a childpart starts to cry because this part feels very scary, and at the end there is another part who is full of disgust, turns away and goes quickly showering. In this way, a partner doesn´t know anymore how he should prepare himself: if he wants too often sex it can be scary for her, if he seeks no approach than she feels maybe repudiated. People with DID who enter into a sexual relationship, have to deal with flashbacks and severe defensive reactions (such as freeze, feeling numb, outside the body escaping or switching to another part of the personality). Some people with DID don´t know exactly what the difference is between emotional and sexual intimacy, that´s why they struggle with the intentions of their partner.

-d- Some parts have extremely rigid boundaries and banish sex completely out of their lives. Some parts may find sex disgusting or are ashamed of their sexual feelings. Other parts feel nothing at all and find sex therefore irrelevant (while other parts just feel pain). And finally, there are some parts who are triggered by sex. Sex calls up traumatic memories. A partner can be confused with the original perpetrator or other persons who had a re-traumatizing influence, such as a therapist who didn´t had enough knowledge about the sophisticated protective function of the DID system and damaged a part of the surviving system by a lack of specialized knowledge.

Ik heb enige informatie gebruikt en geciteerd uit de volgende literatuur:
– “Ik in meervoud”, geschreven door Joke Lijnse.
– “Trauma, dissociatie en hypnose”, geschreven door een groot aantal therapeuten onder redactie van prof. dr. Onno van der Hart.
– “Omgaan met traumagerelateerde dissociatie – Vaardigheidstraining voor patiënten en hun therapeuten”, geschreven door Suzette Boon, Kathy Steele en Onno van der Hart.

– Anton

Anton Dols, Susteren

Geachte Tweede Kamerleden,

Dit is mijn levensverhaal in een notedop >> http://www.alcoholalert.com/huub-dols-susteren-limburg-13th-of-july-1966-caraccident-in-st-rambert-dalbon-france.html#.VxJs-zCLQ7Y

Mijn intrinsieke levensmotivatie is nu helemaal op ! Ik wil graag waardig sterven.

Ik heb de afgelopen 11 jaar 2 huisartsen om euthanasie gevraagd.
Ik heb ook in 2014 een aanvraag voor euthanasie ingediend bij de Levenseindekliniek.

Men wil en kan mij niet helpen, met name omdat ik geen dodelijke ziekte heb.
Ik ben niet in staat om psychiatrisch diagnostisch onderzoek te doen, laat staan een langdurige-, en zware ggz-behandeling aan te gaan.

Waarom niet ?
a) Psychologisch-onderzoek is té confronterend en té belastend voor mij, waardoor ik vrijwel onmiddellijk dichtklap !
b) Psychologisch-onderzoek en ggz-behandeling is té onveilig en té schadelijk voor mijn overlevingssysteem ! Niet-behandelen is in mijn geval beter dan behandelen. Bovendien spreekt de gespecialiseerde vakliteratuur over onder-handelen met alle delen van de persoonlijkheid (overlevingssysteem) in plaats van be-handelen, maar dat doet men niet bij de ggz….
c) Psychologisch-onderzoek wordt door enkele delen van mijn persoonlijkheid als een ´aanval op mijn overlevingssysteem´ ervaren, waardoor het gevaar ontstaat dat een sterk defensief-agressief beschermingsmechanisme in mij wordt opgeroepen. Ik kan daardoor de veiligheid voor mijzelf en de onderzoeker niet garanderen. Dat is ook de reden, waarom psychiaters tegen mij zeggen, dat ik moet wegblijven bij de reguliere gezondheidszorginstellingen…!
d) Het beste onderzoek om mijn vroegkinderlijk trauma in kaart te brengen is de zogeheten SCID-D vragenlijst, maar op dat onderzoek wacht ik al 22 jaar…!!
e) Men kan in Limburg vrijwel geen hoog gespecialiseerde zorg aanbieden voor mensen zoals ik, omdat in mijn provincie geen Top Referent Trauma Centrum is.
f) Bij het TRTC in Eindhoven zegt men, dat ik geografisch gezien te veraf woon. Dat zou in geval van een noodzakelijke snelle crisisopname problematisch zijn !
g) En dan speelt sterk mee, dat ik ook getraumatiseerd ben in een hospitaal na dat zware auto-ongeluk in Zuid-Frankrijk in 1966. Dus psychiaters geven mij het advies om zoveel mogelijk weg te blijven uit een medische omgeving !
h) In 2010 heb ik -helaas- een crisisopname gehad, en toen ben ik bijna letterlijk gestikt in de herbeleving van mijn vroegkinderlijk trauma !! Ik ben kansloos….

Ik heb op mijn schriftelijke euthanasieverklaring geschreven, wat ik versta onder ondraaglijk lijden:

“Een blijvend en peilloos diep verlangen naar de dood, en bevrijding uit lijden, dat sterker is dan het verlangen naar het leven, de liefde en seks. Moeten overleven met dis/complexe ptss en forse zelfvernietigingsdrang. Splitsing van de persoonlijkheid, hechtingsproblematiek.”

Bovenstaand verhaal maakt duidelijk, dat ik euthanasie via de Levenseindekliniek niet geregeld kan krijgen. Toch wil ik dood…

Ik hoop, dat de ´laatstewilpil´van de NVVE snel beschikbaar komt voor alle mensen die geen passende behandeling kunnen vinden, onbehandelbaar zijn en té zwaar lijden aan het leven.

Het wordt tijd, dat mensen zelf mogen beslissen wanneer hun leven voltooid is, en ze er een weloverwogen punt achter willen zetten. Ook ben ik van mening, dat de ´laatstewilpil´de agressieve zelfmoorden (momenteel zo´n 1850 per jaar in Nederland, en die tevens erg traumatiserend voor familieleden en hulpdiensten zijn), overbodig zou moeten maken.

Sterven is al moeilijk genoeg ! De mogelijkheid om waardig te kunnen sterven in eigen hand, zou een blijk van beschaving moeten zijn in onze samenleving.

Anton Dols, Susteren

Hieronder kunt u uw persoonlijke verhaal of mening over hulp bij zelfdoding schrijven. U mag uw verhaal ook anoniem vertellen. Uw gegevens zullen nooit voor andere doeleinden worden gebruikt of verstrekt worden aan derden.

Geachte Tweede Kamerleden,

Was getekend,

Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

* (U mag ook Anoniem invullen)

*